De dageraad 

Momenten van stilte
een slaapkamer gehuld in de nacht
Een vrouw droomt over
haar belevenissen
Terwijl een volgend etmaal
geduldig op haar wacht

Met haar rug
naar het raam gekeerd
lijkt ze zich af te wenden
van wat er te wachten staat
Ze weet dat ze als auteur
van een nieuwe dag
zelf over de inhoud gaat

De nacht is als een zwarte doek
het verwijdert misstappen
en onbedoelde zinnen
Met het opkomen van de zon
mag ze weer met een
schone lei beginnen 

Bij het aanbreken van de dag
bemerkt ze haar optimisme
en haar moed
Het presenteren van nieuwe kansen
Dat is wat de dageraad
iedere keer weer voor ons doet

Jij alleen

Het eerste daglicht
doorkruist mijn kamer
een onofficieel einde
van het etmaal ervoor
De weerman kondigt
een sombere dag aan
maar er is niets
waar ik me aan stoor

Ik denk aan de woorden
die je aan me verzond
Mijn telefoon is daarbij
mijn souffleur
Zorgvuldig doseer jij
je affectie
Een garantie voor immer
afwezig mineur

Ik weet dat je zekerheden
vaak wankelen
en wat je opbouwt
zelden blijft staan
Maar mijn gedachten
zijn altijd bij jou
en wat ik te geven heb
komt er snel achteraan

Ik leg mijn telefoon opzij
en weet
ik heb je spoedig weer
om mij heen
me goed voelen doe ikzelf
mij op wolken laten lopen
dat doe jij alleen

Berkenluwte

Ik wil vandaag
de dag beleven
iedere seconde tellen
en haar namen geven
Zodat de kleur
van elk moment
zich vermengt met
het gevoel van nu 

Ik wil vandaag 
drempels leggen 
voor de scharnieren
van de dag 
Zodat de tijd 
niet verstrijkt 
omdat morgen 
zich opdringt aan 
hetgeen vandaag 
aan mij wil laten zien 

Ik wil schuilen
in de berkenluwte 
van het oneindig 
hier zijn 
In de bossen die
geen verwachting hebben 
maar geduldig wachten
en inhaleren 
totdat er niets meer
in te ademen is